Psychomotoryka

     Teoria psychmotoryki wywodzi się z Francji, powstała w latach 1780-1789 z koncepcji
Abbe' de l'Eppee, rozwinięta została przez Jeane Mare Itard (1818-1880).

     Stosowana jest z powodzeniem u dzieci z mikrouszkodzeniami mózgu.
Mogą się one manifestować w różnoraki sposób. Dzieci te mają problemy z praksją czyli planowaniem motorycznym, koncentracją uwagi, wrażliwością na dotyk (nadwrażliwość lub niedowrażliwość), aktywnością ruchową (hipoaktywność, hiperaktywnoaś).

     Psychmotorykę można stosować jako uzupełnienie terapii innymi metodami - NDTBobath, Integracji Sensomotorycznej - u dzieci od ok. 4 roku życia.